บันทึกคุณแม่(ยังโสด)มือใหม่

ผมอ่านทั้งสองเอนทรี่แล้วนะครับ
รู้สึกว่าฝีมือการเขียนของคุณนี่ดีมากๆเลยครับ
อ่านแล้วเป็นกันเองและลื่นไหล ถ่ายทอดความคิดออกมาดีมาก

และอาจจะเป็นเพราะผมก็ชื่นชอบความคิดที่เป็นอิสระแบบนี้

ผมเชื่อว่าชีวิตของคุณจะต้องได้พบกับความสุขแน่นอนครับ
ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ และผมก็ลุ้นให้เขาทำสายฟ้าฟาดใส่คุณสำเร็สซะทีนะครับ อิอิ

อ่านแล้วทั้งสองเอนทรี่เหมือนกันค่ะ

ทั้งวิธีการเขียนและเรื่องราวอ่านได้เรื่อยๆ
มีหลายคำที่ทำให้คิดตามอยู่เยอะเหมือนกัน
ชอบแนวคิดการใช้ชีวิตด้วยนะคะ^^

^^
ไว้เดี๋ยวรออ่านแรงบันดาลใจ + ตอนต่อไป

ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง
ชอบทัศนคติแบบนี่จังค่ะ ^^

นั่นสินะคะ ถ้าแต่งงานโดยที่ตัวเราเองยังไม่ได้รู้สึกรักจริงๆ...มันคงจะทรมานทั้งสองฝ่ายแน่ๆ

ยะก็ยังทำใจไม่ได้เหมือนกันค่ะ ถ้าวันนึงต้องแต่งงานแล้วไม่ได้อยู่กะป๊าแล้วก็พี่ชายที่เรารักมากๆ TTATT

แนวคิดอิสระดีจังเลยครับพี่ ^^

อ่านแล้วทั้ง2เอนทรี่ครับ

พี่เขียนได้เป็นกันเองมากๆเลยครับ วิธีการเขียนก็อ่านแล้วไม่สะดุดเลยครับ

ปล.ทัศนคติการใช้ชีวิตของพี่อิสระดีจังครับ

อะไรที่เกิดขึ้นมาแล้วมันย่อมดีเสมอ
ถ้าไม่ยอมรับก็ไม่ได้ใช่มั๊ยคะ

ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือแต่งหรอกนะครับ
แต่เท่าที่อ่านก็เหมือนกับเนื้อเรื่องได้เล่าถึงสิ่งที่ผ่านไปแล้ว
และเป็นสิ่งที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้
แต่.. สามารถให้แง่คิดการใช้ชีวิตของคน ที่อาจเหมือนหรือต่างกับสัตว์ชนิดอื่น ๆ ได้
ซึ่งผู้ที่ได้รับทราบเนื้อหาที่เป็นคนรุ่นต่อ ๆ ไป จะรับทราบและรู้สึกได้แน่นอนอย่างหนึ่งคือ
พ่อแม่ ไม่ได้มีหน้าที่ให้เราเกิดมาเท่านั้น
ลูก ก็ไม่ได้มีหน้าที่เกิดมาอย่างเดียว
ความรักมีจริง แต่จับต้องได้ยาก
สุดท้าย สามัญสำนึก ก็มิใช่สิ่งที่เกิดขึ้นมาได้เอง
แต่เกิดจากการบอกเล่าของคนรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง
ในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งศาสนา และเรื่องเล่า
ขอบคุณมากครับกับมุมมองที่สอนถึงความคิดใหม่ ๆ

ลองทบทวน
ความรัก
ในแบบที่ตัวเองคิดให้ชัดเจนนะ

พบว่าทุกอย่างในชีวิตผลักเขาทะลักเข้ามาเติมเต็มในสิ่งที่ฉันขาดหาย
ไปอย่างแรง ขนาดที่ว่าขาดเขาแล้วเหมือนชีวิตฉันไม่เหลืออะไรแล้ว

ทุกอย่างลงตัวหมดระหว่างฉันกับผู้ชายคนนี้ เว้นเสียแต่ว่า.. เขา
ไม่ใช่คนอย่างที่ฉันเคยฝันเอาไว้น่ะสิ ฉะนั้น..ฉันยังทำใจให้รักเขาไม่ได้ค่ะ

ซึ่งเขาไม่เป็นแบบนั้นเอาเสียเลยค่ะ เขาเทคแคร์ฉันได้ไม่ดีเท่าไหร่นัก โดยที่ฉันก็ยัง
รู้สึกว่าเรายังคงต้องดูแลตัวเองอยู่ไม่น้อย

4 ปีที่ผ่านมานั้นความสัมพันธ์เรากลับดีวันดีคืน ซึ่งมันก็เป็นเพราะความพยายามของ
เขาล้วนๆ คิดแล้วก็เหนื่อยนะคะ..ว่าคนจะคบกันทั้งที ทำไมมันจะต้องคอยอาศัยความพยายามมากขนาดนั้นกัน? ทำไมเราไม่เพียงแค่"คลิ๊ก"กันก็พอล่ะ?

ยังไงๆฉันก็ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่"ใช่"เลยค่ะ
ฯลฯ

เอ่อ...พี่คะ พี่กำลังอยู่ในภาวะสับสนของคนตั้งครรภ์หรือเปล่าคะ แต่ละประโยคมันขัดกันไปมา คือ แฟนพี่เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ทุกอย่างลงตัว ตลอด 4 ปีความสัมพันธ์ดีวันดีคืนเพราะเขาพยายาม (ให้พี่ "รัก") แต่...เค้าเทคแคร์พี่ได้ไม่ดีเท่าไหร่ ไม่ใช่คนในฝัน ยังทำใจให้รักไม่ได้ ไม่คิดว่าเป็นคนที่ใช่ ไม่อยากแต่งงานทั้งที่ไม่รัก?? คนที่สามารถเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายได้ยังไม่ใช่คนที่ "ใช่"เหรอคะ? คนที่พยายามทำให้ความสัมพันธ์ดีวันดีคืน คือ คนที่เทคแคร์ได้ไม่ดีเท่าไหร่เหรอคะ? ทุกอย่างลงตัว แต่ไม่ใช่ "คลิ๊ก" กันเหรอคะ? และแม้จะเป็นการลงตัวที่เค้า "พยายาม" ทำให้เป็นแบบนั้นก็ไม่ช่วยอะไรเลยเหรอคะ?

ไม่ได้กวนนะคะ เพียงแต่อ่านแล้วสับสน หรือว่าอ่านไม่รู้เรื่องเองก็ไม่ทราบ ถ้าเข้าใจผิดไปก็ขอโทษด้วยนะคะ

ส่วนเรื่องที่พี่ว่าท้องแล้วก็จะไม่แต่งงานเพราะ (คิดว่า) ไม่ได้รัก (แบบในฝัน) อันนั้นไม่ได้สับสนสงสัยอะไร การ"ไม่อยากแต่ง" หรือ "ยังไม่อยากแต่ง" ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตามเป็นความรู้สึกที่บังคับไม่ได้ เมื่อไม่อยากก็ไม่ต้องทำ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องค่ะ เพราะถ้าทำทั้งที่ไม่อยากก็คงเป็นปัญหาตามมาอีก

ปล.ถ้าพี่คิดว่าการ "รักแบบมองตากันก็รู้ใจ" เป็น "นิยามโรแมนติก" ของใครหลายคน การที่แฟนพี่ "รัก" พี่แบบนั้นเป็น "นิยามโรแมนติก" ของใครอีกหลายๆคนเหมือนกันนะคะ

ความรู้สึกระหว่างพี่กับผู้ชายคนนี้มันเหมือนความสัมพันธ์ที่ผ่านช่วง "โปรโมชั่น" เหมือนกับคนที่อยู่กันมาน้าน นาน จนไม่มีช่วงสวีทเลยอ่ะค่ะ มันก็เลยไม่ได้มีความหวานซาบซ่านใด ๆ

เราผู้เข้ามาเยี่ยมเยือนบล็อกคงไม่มีทางรู้ ความรู้สึกที่แท้จริงของ เจ้าของบล็อกแน่ ๆ แต่สำหรับเรา เราจะไม่เสียเวลากับคนที่ไม่มั่นใจว่ารักแน่นอน เพราะถ้ามาพบความจริงทีหลังว่าเราไม่เคยรักเขาเลย มันจะเป็นการทำร้ายเขาทีหลังมากกว่า ดังนั้นอย่างกรณีพี่นี่ เราว่ามันเป็น Happy Ending ของชีวิตระดับหนึ่งนะ เพราะจริง ๆ แล้วพี่ก็คงต้องคู่กับเขานี่แหละ เหอะ ๆ เพราะเท่าที่เราสังเกตุคู่ที่อยู่กันยืดมา เขาไม่ได้ต้องมีแค่ความรัก แต่ต้องผูกพัน+เข้าใจด้วย (ของพี่นี่ออกแนวผูกพัน)

ท้องแล้ว เราว่าไม่เห็นจำเป็นกับการแต่งงานเลยนะ ถ้าเรารับได้กับสิ่งที่เกิด ก็โอเค แต่กรณีที่ต้องเลี้ยงดูลูกกับการคบหาใครใหม่ งานนี้เราว่าน่าคิดหนักกว่าท้องก่อนแต่งอีก เพราะการสร้างความเข้าใจกับลูกคงเป็นอะไรที่น่าหนักใจกว่า ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ แต่ที่กล่าวมาเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นจริงกับคนรอบข้างอ่ะค่ะ ชีวิตลูกผู้หญิงนี่มันน่าลำบากจริง ๆ

พี่
สุดยอดจังค่ะ ^^

คุณคือหญิงแกร่งค่ะ ชื่นชมๆ

จะรออ่านเอ็นทรี่ต่อไปค่ะ

สู้ๆ

หากใจมีสุข
ชีวิตก็สวยงามสินะคะ
ดีใจด้วยค่ะ

เห็นด้วยคะ ถ้าแต่งงานแล้วอยู่ด้วยกันโดยไม่มีความรักก็คงอึดอัดน่าดูนะคะ ที่อยู่กับคนที่เราไม่ได้รักด้วย

เขียนเรื่องราวได้ดีมากน่าอ่านค่ะ..

ถ้าน้องเติบโตมาด้วยความเข้าใจ และเห็นด้วยกับความคิดของแม่ก็ดีคะ ทั้งนี้คงขึ้นอยู่กับการดูแลเอาใจใส่เลี้ยงดูเนอะ

ขอให้พี่เป็น "คุณแม่ที่ลูกภูมิใจและศรัทธา" นะคะ

สมบูรณ์แล้ว ด้วยความพอใจ
ไม่ต้องผูกมัดใดใด แค่ได้ร่วมกัน

อยู่ ที่ ใจ

รู้สึกเป็นอะไรที่แอบลำบากใจเล็กเหมือนกันนะคะ

ยินดีต้อนรับสู่โลกของพ่อแม่ครับ

อ่านหัวข้อนึกว่าจะเลี้ยงลูกแบบซิงเกิ้ลมัม ก็ดีอ่ะนะครับและเป็นไปได้แต่เหนื่อยมากมายมหาศาล เพราะทุกวันนี้มีผมอยู่ด้วยแฟนผมก็เหนื่อยกับเจ้าลูกลิงแทบแย่แล้วครับ

แต่พออ่านบทความแล้วได้รู้ว่าคุณพ่อก็ยังอยู่ด้วย เพียงแต่ไม่ได้แต่่งงานกันเท่านั้น ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ อยากแต่งเมื่อไหร่ก็ค่อยแต่ง ให้เจ้าตัวเล็กวิ่งเล่นอยู่ในงานแต่งงานก็ยังได้ไม่เห็นเ้ป็นไรเลยเนอะ หรือไม่ต้องแต่งเลยใช้ชีวิตอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่เห็นจะเป็นไร

แต่ (อีกที) กฏหมายไทยว่าไว้ ถ้าไม่ได้จดทะเบียนสมรส พ่อจะไม่มีสิทธิในตัวลูกนะครับบอกไว้ก่อน

จะเป็นไรไหมคะ ถ้าบอกว่างง
คิดแบบ คห.9 เลย

ความรักมีเป็นล้านรูปแบบในโลกใบนี้ค่ะ เท่าที่อ่านมา เรื่องของเจ้าของบล็อกก็เป็นหนึ่งในล้านรูปแบบนั้นนะคะ
แม้ว่ามันจะไม่เหมือนในนิยาย ในฝัน ไม่ใช่เรื่องพรหมลิขิตหรือบุบเพสันนิวาสชักพา

แต่ว่าถ้าผู้ชายคนนี้พร้อมทำทุกอย่างเพื่อคุณและลูก เขาก็คือผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง และคนแบบเขานี่แหละ (คนที่มใช้ความพยายามเอาชนะใจคุณและทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นเรื่อยๆ) คนแบบนี้เป็นคนที่ผู้หญิงหลายๆคนต้องการนะคะ

ปล.รอตอนต่อไปค่ะ และเป็นกำลังใจให้ดูแลลูกน้อยในครรภ์ด้วยนะคะ