บันทึกคุณแม่(ยังโสด)มือใหม่

  วันจันทร์ ที่ 9 มิถุนายน 2008    
  . ." ฉั น ไ ด้ ลู ก ช า ย ค่ ะ ". .

สวัสดีค่า เผลอแป๊บเดียว..ฉันก็ท้องได้ 5เดือนแล้ว
ตอนนี้ท้องป่องแล้ว เจ้าหนูก็เตะแม่ได้แล้วนะคะ..

เมื่อคืนนี้เอง ที่เค้าเตะมือพ่อกับแม่ที่กำลังลูบเค้าอยู่
แถมยังสามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่าด้วยว่าตอนที่เค้า
เตะแม่..ผิวบริเวณท้องกระตุกเลย เราตื่นเต้นกันใหญ่..
แล้วเค้าก็ซนมากด้วย เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่เค้าเตะแม่
ทั้งคืนเลยค่ะ  


เอนทรีนี้.. กล่าวถึงพ่อเด็ก[ในท้องของเจ้าของบล็อก..]
ฉันขออุทิศมันให้กับบรรดา soulmate ทุกแขนงในทุกๆ
ชาติภพนี้ของฉันด้วยค่ะ
.....................................................................

ถ้าจะกล่าวถึง step ในเรื่องของความรักที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
หรือก้าวต่อไปของผู้หญิงวัยฉันแล้ว เรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ น่าจะ
เป็นเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง เพียงแต่..จะมีสักกี่คนล่ะที่จะได้โพสต์
ให้คนอื่นได้อ่าน?

ทั้งนี้ ต้องขอบคุณ..คุณบราวอชเชอร์[อีกครั้งและอีกครั้ง]
ในฐานะผู้ตั้งข้อสังเกตต่อการบอกรักของฉันผ่านสาธารณชน
ในเอนทรีวันเกิดของบล็อกตามอารมณ์อีกบล็อกหนึ่งของฉัน


ก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกว่าไม่ได้รักชายคนที่เป็นพ่อของลูกฉัน
จริงค่ะ หลักฐานมีอยู่และมันก็เป็นความจริง แม้ในปัจจุบันฉันก็ยอม
รับว่า"ไม่ได้รัก"เขา (แต่ในขณะเดียวกันก็อาจจะ"รัก"ด้วย???)

.....................

นิยามคำว่า"รัก"ของฉัน มันคือการที่เราสองคนจะต้องclickกัน
เท่านั้น กล่าวคือ มองตากันก็รู้ใจ มีพื้นฐานความคิดและความ
ละเอียดอ่อนในระดับเดียวกัน ฉันเข้าใจเค้าและเค้าก็เข้าใจฉัน
โดยที่เราไม่ต้องอธิบายอะไรกันมากมาย ..ซึ่งฉันเคยพบคนที่
เป็นแบบนี้ได้อยู่บ้าง.. เพียงแต่เขาเป็นเพื่อน เป็นน้องสาว เป็น
คนรู้จัก ฯลฯ แต่กระนั้นเลยฉันก็ย่อม"คิด"ว่าคนแบบนี้หาได้ไม่
ยาก และคงต้องมีสักคน ที่มาพร้อมกับความสัมพันธ์ฉันท์สามี
ได้ในวันหนึ่ง มันก็เท่านั้นเอง

ซึ่งกับพ่อเด็กแล้ว เขาไม่มีคุณสมบัติแบบใน"มโนคติ"
ที่ฉันเคย"คิด"เอาไว้เลย

ฉันไม่ยอมรับ"ความรักที่มาจากเหตุผล"ค่ะ เช่นว่าฉันจนแต่เขารวย..
ฉันจึงรักเขาเพราะเมื่ออยู่กับเขาแล้วฉันมีชีวิตที่สุขสบายขึ้น.. หรือ..
เขาเป็นคนดีและฉันอายุมากแล้ว..สมควรที่จะมีคู่ครอง ฉะนั้นฉันจึง
รักเขา...อะไรแบบนั้น



ไม่เอาล่ะค่ะ ฉันโกหกตัวเองแบบนั้นไม่ได้ และชีวิตฉันก็ไม่ได้ขาด
สิ่งเหล่านั้นแม้แต่น้อย ซึ่งพ่อของเด็กในท้องฉันคนนี้ เขาเข้ามาใน
ชีวิตฉันเพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้ click กับเขา แต่ทำไมไม่ทราบ เรา
กลับมี"เหตุผล"บางอย่างที่จะต้องอยู่ด้วยกัน.. ซึ่งมันก็ไม่ได้จะตรง
ไปตรงมาดังว่าเขารวยหรือเขาเป็นคนดีนะคะ มีสิ่งซับซ้อนเกิดขึ้นกับ
เรามากมายแต่ที่สำคัญคือ.. ฉันตั้งท้องเจ้าหนูคนนี้กับเค้า

ฉะนั้น..ฉันต้องรักเขาเพราะเหตุผลสำคัญนี้หรือไม่คะ?

.....

หลายคนมักให้ความสำคัญกับการที่ตัวเองจะต้องสมหวังในความรัก
จนมากเกินไป แต่กับฉัน..ฉันต้องการแยกแยะให้ออกมากกว่า ว่ามัน
อาจมีเหตุผลที่ดีที่ฉันควรอยู่กับเขาก็จริง  แต่ไม่ใช่ว่าพอท้องแล้วฉัน
ต้องรัก ต้องบอกว่าคนนี้คือเนื้อคู่ และต้องแต่งงานอย่างมีความสุขสม
หวัง เพราะทั้งหมดนี้ มันแค่เกิดขึ้นหลังจากการตั้งท้องเด็กคนหนึ่งตาม
ธรรมชาติเท่านั้นเองนะคะ ซึ่งใครจะโกหกโลกใบนี้ก็เชิญ แต่ฉันเถรตรง
มากกว่าที่จะโกหกแม้กระทั่งตัวเอง ฉะนั้น กระบวนการพิสูจน์โชคชะตา
ของฉันยังต้องดำเนินต่อไป ฉันยังคงระลึกได้เป็นอย่างดี..ว่าพ่อเด็กไม่
ใช่คนที่ click กับฉัน แม้เรายังต้องร่วมทางเดินชีวิตอยู่ด้วยกันก็ตาม

...ฉันยังคงไม่สมหวังกับความรัก แต่ฉันก็กล้าหาญ
พอที่จะยอมรับและอยู่กับมันได้... มันก็แค่นั้นล่ะค่ะ



ความรัก..เป็นเรื่องของอารมณ์และจิตใจ
ไม่ได้หมายถึงอารมณ์ชั่ววูบที่เป็นผลมาจากกลไกตามธรรมชาติ
ฮอร์โมน หรือฟิโรโมนแต่อย่างใดนะ แต่เป็นการที่หัวใจสามารถ
สัมผัสได้ว่าคนนี้คือคนที่ใช่โดยปราศจากสิ่งเจือปน

ซึ่งพ่อเด็กเขา"ไม่ใช่"น่ะค่ะ เพราะฉันทราบดีว่าหัวใจของฉันจะ
สามารถบอกได้โดยปราศจากความสับสนใดๆเสมอมา แต่หาก
ว่ามีความไม่แน่ใจเกิดขึ้นว่ามันใช่ หรือไม่ใช่ แล้วล่ะก็.. แสดง
ว่ามันเป็นเพียงการทำงานของสมองไม่ใช่หัวใจค่ะ

กล่าวคือ..อย่างที่ทราบกันดีว่าถ้าใช่ก็ต้องสามารถรู้ได้ตั้งแต่แรก
แล้วว่าใช่นั่นแหละค่ะ...

                  


ทางเดินชีวิตที่ต้องมีเขาร่วมไปด้วย
เป็นเวลาหลายปีแล้ว ที่เราไม่สามารถแยกจากกันได้เลย เพราะ
ตั้งแต่ได้พบเขา เราสองคนเหมือนกับเป็นเพื่อนรักที่สนิทกันที่สุด
เป็นเหมือนคนในครอบครัวเราที่มีสายใยรักด้วยขาดกันไม่ได้ ราว
กับเค้าเป็นพี่ชาย เป็นเพื่อน.. ฉันรักเขาแบบนั้นเสมอมา และด้วย
เหตุผลนี้มันละลายความแข็งแกร่งในใจฉันไปได้บ้าง บางครั้งฉันก็
ใจอ่อนค่ะ แล้วก็มีบางคราวที่ฉันเกือบจะยอมแพ้ ด้วยการเริ่มคิด..
ที่จะอยู่กับเขาด้วยเหตุผลดังกล่าวนี้.. ซึ่งในช่วงเวลาสั้นๆขณะนั้น
นั่นเองที่ฉันตั้งท้องเด็กคนนี้ขึ้นมา และนี่เป็นจุดเปลี่ยนที่ฉันต้อง
ทบทวนอย่างหนัก... ว่าฉันจะทำอย่างไรต่อไปกับหัวใจของฉันดี

                                                    

ฉันไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยน"ใคร"
แน่นอนว่าความสัมพันธ์ในช่วงแรกเริ่มนั้น..เราตกลงคบกันเป็นแฟน
ด้วยผ่านไปหลายปีที่ศึกษากันและกัน ฉันเป็นฝ่ายเดียวที่คิดว่า..เรา
ไปกันไม่ได้ เพียงแต่ความรักดังย่อหน้าเมื่อกี้ทำให้เรายังพบกันและ
ช่วยเหลือกันอยู่ แต่โดยที่ตลอดเวลาในระยะหลังฉันไม่แคร์เลยว่าจะ
ต้องเลิกพบเขาให้ได้หรือจะปล่อยให้เราเจอกันอยู่อย่างนี้ เพราะฉัน
ยอมแพ้ให้แก่ชะตาชีวิต ที่ต้องมีเขาร่วมทางแล้วอย่างสิ้นเชิง ฉันยอม
ให้เขาเข้ามาอยู่ในชีวิตฉันอีกครั้ง โดยแค่บอกกับตัวเองว่า"ไม่เป็นไร"
คนนี้ไม่ใช่ ไม่ถูกใจ เพียงแค่เรารอเวลาที่ทางแยกของเรามาถึง รอให้
ชีวิตเดินทางมาถึงทางเลือกอื่นๆที่ไม่จำเป็นต้องมีเขา ฉันก็จะไปตาม
ทางนั้นและมันก็จะจบไปเอง เพราะฉันมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนนั้นของฉัน
และฉันก็ไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนคนที่อยู่กับฉัน ให้เป็นคนแบบที่ฉันอยาก
อยู่ด้วย.. ฉันไม่คิดเปลี่ยนเขาเป็นคนอื่นหรอกค่ะ..เขาก็เช่นกัน


ฉันยังเชื่อในความรัก
กับคนที่ใช่..ฉันก็ยังคิดว่าฉันมีเขาอยู่ที่ใดในโลกนี้ และรอที่จะพิสูจน์ว่า
ในชีวิตนี้จะได้พบกับเขาไหม เพียงแต่มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปแล้วค่ะ
เพราะฉันให้ความสำคัญกับเรื่องอื่นมากกว่าเสียแล้ว นั่นก็คือเจ้าหนูน้อยที่
แสนน่ารักในท้องของฉัน ขณะนี้เด็กคนนี้คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน

ในชีวิตนี้ ฉันได้มอบทั้งหมดของชีวิตให้หนูน้อยคนนี้ไปแล้ว ฉันรักเด็กคนนี้
จนหมดหัวใจ รักมากกว่าตัวเองอีกค่ะ ฉะนั้น..กับแค่ความสุขที่จะได้พบ"คน
ที่ใช่"แล้ว มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย เพราะมันเป็นเพียงความสุขส่วนตัว
ของฉันคนเดียวเท่านั้น ซึ่งฉันก็คงจะไม่สุขเท่ากับการที่ได้เห็นคนที่ฉันรักที่
สุดในโลกมีความสุขจากการถูกรักและได้อยู่กับคนที่รักเขาหรอกค่ะ

ลูกคงมีความสุขมากที่ได้รับความรักจากฉันและพ่อของเขา.. เด็กคนนี้เกิด
มาพร้อมด้วยความรักจากคนถึงสองคน เขามีทั้งพ่อและแม่.. ซึ่งเขาคงจะมี
ความสุขที่สุดถ้าพ่อกับแม่ที่รักเขามีความรักให้กันและกันด้วย

ดังนั้นมันเทียบไม่ได้เลยกับความสุขส่วนตัวไร้สาระของฉัน.. สิ่งที่ฉันตัดสินใจ
ก็เพียงเพราะว่าอยากเห็นคนที่ฉันรักมีความสุข และฉันก็แค่มีความสุขที่ยิ่งกว่า

                  

                                             ......

ฉันเริ่มยอมรับความสุขนี้แล้วล่ะ แม้พ่อของเด็กจะไม่ใช่"คนที่ใช่"ของฉัน
แต่ฉันก็รักเขาในฐานะ"พ่อของลูกฉัน" ฉันกำลังจะได้เห็นผู้ชายดีๆคนหนึ่ง
ได้มีความสุขกับการถูกยอมรับรักจากฉันเสียที

อีกทั้งฉันยังจะได้เห็นความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาของเขา
ในยามที่ได้คุยกับลูกชายของเขาอยู่เสมอเท่าที่ฉันต้องการอีกด้วย

หมายความว่า..ต่อไปนี้ แม้เขาจะไม่ถูกใจฉันอย่างไร.. ฉันก็จะยังอยู่กับเขา
โดยไม่จากไปไหนน่ะค่ะ ฉันจะเข้าใจ.. และทำใจยอมรับทุกสิ่ง เพื่อแลกกับ
ความสุขของเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสาคนหนึ่ง  ..เพื่อแลกกับรอยยิ้มและ
เสียงหัวเราะของพวกเขา

ฉันจะร่วมทางกับพวกเขาตลอดไป เขาทั้งคู่จะยังมีฉันอยู่เสมอ..ด้วยความรักค่ะ


                                     ~นี่คือบันทึกขณะอายุ 32 [ว่าฉันคิดแบบนี้ค่ะ]~

ปล.ไม่แน่ว่าในอนาคต นิยามความรักของฉัน
อาจเปลี่ยนไปอีกก็ได้นะคะ ให้เวลาพิสูจน์ก็แล้วกัน


"..ไม่รักก็ต้องรัก.."